ROXIE TADEJA

Roxie. Foxy. I really don’t know the meaning of foxy but I guess that’s the perfect word to describe her. Not only because it rhymes with have her name but I found it cute. J

Roxie? She’s a friend and a sister to me at the same time. I never expected that our friendship will flourish to what it is right now but I’m so thankful because of that. People can find her intimidating at times. I mean, if you don’t know her or if you’ll be seeing her first time, you’ll be intimated about her. She has this air of attitude that says; “hey, I’m the boss here” but no, she’s not bossy. She won’t even ask for help even if she needed it when it comes to work. She tends to hide it to herself and try to resolve any issues on her own.

She’s someone so sweet. The boys in the camp can also attest to that. She’s caring and very motherly. By the way, she‘s the mother of a wonderful girl name Neve. She has her own set of ups and down that made her who she is right now. She’s a tough lady with a big big heart.

People find her sexy. We’ll no doubt about that. For beauty and sexiness doesn’t mean you have the loveliest face or the most beautiful body; Roxie says she’s fat and big, but for me, I find her sexy. There’s something in her that makes her sexy. Maybe the way she smiles and the way her eyebrow arches at times. Or the way she taps her fingers. And maybe because she is simply who she is.

Yeah, I was intimidated with her before but we’ve past that stage. I know I’ve given her a lot of headaches before. She’s right, she doesn’t like what I’m doing but she loves the person more. And that what makes her special to me. She may not understand me at times but she lets me be me. No questions asked. She’s always there for me. She’s more than a friend. She’s a sister to me. A sister who without any hesitation will tell me that what I’m doing is wrong; a sister who can give me a slap if needed but will also tap my back at the same time. A sister that will say everything is fine when you’re feeling blue. A sister who have a kind heart that shed tears and will cry with you if you need someone to cry with. A sister that will run through the rain and do crazy things with you and a sister that will remind you to stop. A sister with never ending love…

I may not have said it directly, but sis, I owe you so much and thank you for being that someone I can run to when everything’s going wrong. Thank you for being that someone that I can share my crazy ideas and stupidest acts with and thank you for reminding me to stay on track. Thank you for being you and for letting me be me… I love you Sis! Or Mother (sabi ni Leslie) any how, I love you for who you are.

CHAPTER 3: Sa Isla ng Talim; isla ng walang kasiguraduhan

ilang buwan ang lumipas. September, October, November. tatlong buwan ang natapos. hindi ko inaasahan na magtetext si roxie sa akin. Ang alam ko kasi naiinis sa akin si roxie dahil sa mga kasalanan ko sa kanya noong nakaraang camp. May parang gathering daw ang mga teachers. Fiesta kina teacher connie; nagimbita. Nagdecide akong sumama. anticipating na magkikita kami. Wondering how should i act infront of them, infront of him. at higit sa lahat- tinanong ko ang sarili ko if i'm really over him. And the usual adventurous me. I was diving into it, Bahala na- Que cera cera.Overnight daw yun. So nagdala ako ng gamit; something enough for me to survive the night. Nagkita kita kami sa tropical nila roxie. Andun na sila Ate Janet; Roxie, Vangie at iba pa. Surprisingly, malapit naman sila sa akin - no judgement. wala akong narinig na kung ano man. puro pangungumusta. Siguro nga namiss namin ang bawat isa. Kuwentuhan. Kulitan habang nasa dyip. Bumaba kami sa may caltex ba o petron yun. Sabi ni roxie, dadaanan daw namin ang "da boys"

Kabado na ako. alam mo yung sound effects sa mga horror films kapag alam mo na may mangyayaring hindi maganda; ganung ganung yung tibok ng puso ko... nagrarambol ika nga. Maya maya pa, nakita na namin yung tatlo. Si Leslie, Jon and Jed. oh my, ang gwapo nya. Nagpakalbo si Jed. simpleng ngiti lang ang bati ko sa kanya. Hindi ko alam kung paano kikilos. Hindi ko alam kung pano yung tamang pagbating dapat gawin. Naririnig ko yung puso ko. Nakakainis. Nanlalamig din yung kamay ko. Its hard ignoring his presence. Kuwentuhan. Kulitan. Pero hindi nya ako masyadong binabati. I tend to ignore him as well and reminded myself, i cannot demand for anything from him. Masaya akong makita sya but at the same time, naiinis ako kasi it seems that fate is playing with me. Inside my head were questions like; "why do we need to crossed our paths again when it will just make it hard for me?" "Mahal nya rin kaya ako? or this is just a one way love affair -- kung saan ako ang tanga at ang talo?"

Bumaba kami sa Pretil sa may binangonan. Inaantay namin sila Kat at Carol at si Herline. Iniwan nya sa akin yung jacket nya. kinuha ko naman with no questions asked. Pagdating sa talim, nagkukulitan pa din. Pero medyo malapit na kami.Magkatabi kami sa upuan. Overnight kami sa palaisdaan ng tatay ni ate connie. andun kame sa may bench. Magkayakap kami for the rest of the night. wala na naman ako sa tamang pag-iisip. Bahala na. Que cera cera... basta ang alam ko mahal ko sya.

The next day, nagkukulitan. Pumunta naman kami kina Te Roda. Tamang kulitan ulit. saka ko lang nalaman na nagkita kita pala sila noong birthday ni Kat. - asa pa ako na imbitado ako di ba? siguro super busy lang talaga ako... or i was in mundane, ignoring them... but as far as i know; wala akong natatanggap na text at nahihiya naman akong magtext sa kanila.Nagkakuwentuhan na magkakaroon ng second camp at nalaman ko na inaayos na nila Leslie at Roxie. They asked me if sasama ako - sumagot akong hindi pa ako sigurado. Si Leslie ang nagreact at sinabihan akong daldal. Tahimik lang ako. ayoko ng magreact. baka magkamali pa.Basta, ang alam ko sulit yung pagsama ko at sana makasama ako sa meeting sa susunod na linggo. Sabi ko aayusin ko yung schedule ko; tinanong ko kung magkano yung offer, kung wala naman akong gagawin bakit hindi di ba? siguro tama yung sagot ko kasi hindi na sila nagreact pa. Magkatabi kami ni jed sa upuan. Nagiging malambing sya.--- kung kailan naman sabi ko sa sarili ko i need to forget him; saka me ganito...

deep inside; i was praying nasana hindi na matapos yung araw. na sana kung kami talaga; sana maging okay kaming dalawa. sana wala na lang complications, sana wala na lang bon na nagaantay sa kanya.. sana its rem and jed na lang... puro sana na hindi ko alam kung mabibigyan katuparan...

bagong kanta na naman --- Maybe it's wrong to say please love me too coz i know you never do somebody else is waitin' there inside for you.... maybe its wrong to love you more each day coz i know she's here to stay.... but i know to whom you should belong....

matatapos na naman ang araw. Kumusta naman kaming dalawa, patuloy ba kaming magsasayaw sa isang ritmo na walang kasiguraduhan? pero sabi ko nga, masaya ako kasi mahal ko sya... and maybe its wrong to love him more each day.... -sigh-

BE MINE FOREVER

This morning I received an email from one of the most influential person in my life and she's mad at me. She asked me to stop going to their house even if she's miles away. and i know i have to obey her. I informed Jed about it. I texted him and told him everything because my heart cant take it. Before, this influential person and I was so close but right now, i dont know what really happened.

He replied and told me not to mind it. We texted each other until i feel better. He told me that he loves me so much and he wont allow anyone to take me away from him. I told him that he let me go before and he told me that it wont happen again.

I trust him. I know this time everythings good between us... and just when everything's good... here' comes another complication. I feel like were romeo and juliet. fighting against all odds and i hope that ours will be a happy ending...

he asked me to be his forever and i agreed and told him that even from the start, he owns me...

CHAPTER 2: somewhere down the road

Nagkita kami uli matapos ang isang linggo. May usapan kami na aakyat ng bundok. Maaga pa lang andun na ako sa meeting place. Late sila. Badtrip. Hapon na sila dumating. Natuwa akong makita sya. iba pa din ang tibok ng puso ko tuwing nakikita ko sya. may kaba pa din. Magkasama kami at parang masasabi kong mahal nya ako. Alagang alaga nya ako. at gusto kong kalimutan na may iba syang karelasyon. At sana nga nde na matapos yung araw na magkasama kami. Masaya ako. at yun ang mahalaga.
Naging maayos ang akyat. Maulan pero masaya yung lakad. Inulan kami sa campsite at
basa na din ang loob ng tent. Bumaha na nga sa loob ng tent namin eh. ang laki laki
kasi eh. Good for 10 persons ata yung tent. Masaya yung unang gabi. Magkasama kami sa tent at yakap yakap nya ako. Paano ko pa mararamdaman yung lamig ng gabi kung kayakap mo ang taong mahal mo. OO, inaamin ko.Mahal na mahal ko sya. pero maling mahalin sya. pero masaya pa ako.
Maaga kaming gumising kinabukasan. Kailangan namin mgbreak camp at bumaba na. sayang. Hindi na kami makakapagpeak kasi umuulan. pero, may pupuntahan pa daw kami. magbebeach daw kami. Cutad ata yun.
Masaya naman yung pagbaba namin. Pero andun pa din hiya. Nahihiya ako sa mga kasama namin. Puro barkada nya yung mga yun eh. Alam kong alam nila yung sitwasyon namin. Yung sitwasyon ko. Ako yung other woman. Pero masaya akong kasama sya eh. Gusto kong
kasama sya. pero, alam kong kailangan kong pigilan yung sarili ko. Kailanga kong putulin kung ano man yung kaugnayan ko sa kanya... kahit mahirap; kahit masakit; kahit na yun na yung huling bagay na gusto kong mangyari. kailangan kong gawin yung tama. Kailangan kong gawin yung dapat.
Gusto kong maging masayang alaala tong lakad na to. Habambuhay kong ilalagay sa alala ko yung sayang naramdaman ko. alam ko naman na pagkatapos nito, hindi na kami magkikita o malabo na kaming magkita kita. At ayokong humingi ng sign sa taas--
remember the movie serendipity? if we are meant to be; fate will play its part.
Mula batangas;nagbus kami pa-pasay. Bumaba ako sa tambo. At nararamdaman ko na sa pagbaba ko, kasabay noon ang pagtalikod ko sa taong mahal ko.

Nagkaroon ako ng sariling buhay. Ilang beses din akong nangumusta sa kanila. Ilang
beses din akong nagtext pero wala akong sagot na nakuha. Sabi ko sa sarili ko, tama
na; tigil na. Tuloy lang ang buhay pero lagi kong naalala yung araw na nagkakilala
kami.Laging bumabalik yung pakiramdam ng araw na malaki ung pagbabagong naganap sa
buhay ko. Sobrang madami yung nangyari. Kailangan kong unahin ang mga bagay bagay
kasya sa kanya. May mga personal na bagay na kailangan kong gawin. Nagpapakapagod ako sa trabaho kasi ayoko ng maisip sya kasi nasasaktan lang ako.
Masokista-- maybe thats the right term to use. Pero, kung ako nga hindi ko alam kung
bakit ko minahal yung taong yun e. Basta mahal ko sya. Siguro dapat tama na yun. Namatay si Uncle Nonoy. Kailangan kong ayusin ang mga bagay bagay. Kailangan kong
asikasuhin si Uncle. For a while, nakalimutan ko sya. For a while, ibang klaseng loneliness yung naramdaman ko. For a while, ibang tao ang namimiss ko. For a while, iba yung ipanagmumukmok ko. Umalis kami at nagpunta sa Aklan. Malaki ang nagawa ng 2
linggong pagbabakasyon ko. Nawala sya sa isip ko. at unti unti;binuo ko ang mga
pangarap ko. Pangarap para sa sarili ko. Hanggang makabalik ako ng Manila; hindi ko na sya naalala. May ibang mga lalaki na ako na napapansin. At alam ko natutuwa para sa akin si Ycar. Natutuwa din si Mama kasi alam nyang okay na uli ako. Na hindi na ako nasasaktan. Sabi nga nya, ganun talaga kapag nagmamamahal.

I know, i'm ready to moved on. and that i'm taking one step forward. Balik na sa dating buhay... parang hindi ko siya nakikilala... in my head; a song is humming... we had the right love at the wrong time.... guess i always knew inside i wouldnt have you for a long time...

CHAPTER 1: Ang Estranghero sa Panaginip Ko

Nagkakilala kami noong July 2006. Masasabi kong nakaplano ang lahat na magkakilala kami. Kagagraduate ko lang noon at atat pa akong magkatrabaho, so lahat halos ng offer pinapatulan ko. Late akong dumating sa sta.lucia. Hindi ko pa alam yung lugar na yun noon. Habang papasok ang sinasakyan naming dyip, iba yung pakiramdam ko. Nakakatawa mang isipin pero pakiramdam ko noon, may life changing event na mangyayari. Habang iniiwan namin ang mga gamit namin sa guesthouse; iba din ang dalang emosyon ng bahay. DEJAVU!; parkiramdam ko nangyari na ito noon pero alam ko namang first time ko na makapunta sa bahay na yun.
Coffee time. Tamang tama hindi ako nagbreakfast. Late na kasi kami nagising ni Ate ycar... nagkulitan pa kasi kami nung gabi. Nakakatawa. Tahimik lang ako at nakikiramdam. Tipid ang mga sagot sa mga tanong. Nag-iisip kung anong ginagawa ko sa lugar na yun. Ayoko ng pakiramdam ko ng mga sandaling yun. Kakaiba sya. Iba yung tibok ng puso ko... para akong nagpapalpitate. Parang may hinahanap ang mga mata ko; at sa paglingon ko; alam kong nakita ko yung dahilan ng kakaibang pakiramdam na ito.
Andun sya sa kabilang mesa. Pamilyar ang mukha nya pero alam kong ngayon ko lang sya nakita. Mukha syang masaya. Ang sarap pakinggan ng tawa nya. Ang sarap nyang tingnan. Lumingon sya at biglang akong nahiya. Ibinalik ko ang atensyon ko sa mga kasama ko sa mesa. Nakipagkuwentuhan at pinipilit syang tanggalin sa isip.
Training. Getting to know each other. Pangalan, edad, course, interes, libangan at kung ano- ano pa. Minsan me follow up question. Kabado ako pero hindi ko alam kung bakit parang naglalaro lang ako. Nahiya bigla kasi nagche-cheer yung grupo nila sa likod. Siya na yung kasunod. At yun pala yung pangalan nya... Very Manly. Mukha syang seryoso. Bagay sa kanya yung pangalan nya. Nakakatuwa din yung mga kaibigan nya. Yung chinito saka yung long hair na me clown face Hindi ko pa alam na magiging mahaba at magiging malaking bahagi sila ng buhay ko.
Tapos na ang training. Kulitan. Kuwentuhan. Nakakatuwa sila. I never felt this so at ease with strangers. Kinuha nya number ko. Kulitan sa text. Kuya pa nga ang tawag ko sa kanya eh. His first text message was; “can you be my textmate” and i replied back; “kulit mo kuya ___”
Lumipas yung mga araw. Dumating ang mga estudyante naming. Busy busyhan na ang lahat. Nagkaroon ng rest day. Inuman. To make the long story short; a life changing event happened. Oo, sa mga nakakalam na nung kuwento, malaking pagbabago ang naidulot sa akin ng nangyaring yun. Naguluhan ako umiwas sa kanya ng ilang araw dahil hindi ko maamin sa sarili ko na nahulog na ang loob ko sa kanya. Madami akong narinig. Maraming nagsasabing mali. Maraming ayaw sa nangyari. Pero matigas ang ulo o sadyang lulong lang ang puso ko? Minahal ko sya noon pa. Mahal ko sya sa panaginip pa lang. Nasabi ko naman na dejavu yung lugar? Hapon yun ng marealize ko kung saan ko sya unang nakita. Nakita ko sya sa panaginip ko. Parehong pareho yung nangyari. Naglalaba ako nun ng lumapit sya at naupo at nakipagkulitan sa akin. That very moment, the way he smiles and the ringing of his voice reminds me of the faceless man in my dreams. He’s the stranger in my dreams. At unti unti, lumilinaw ang mukha ng estranghero sa panaginip ko. Siya at wala ng iba.
Hindi ko alam pero ng mga sandaling yun, pakiramdam ko para akong taong may amnesia na binalikan ng alaala. Hindi ko alam kung nakita nya ang reaksyon sa mukha ko o kung nabasa nya ang tumatakbo sa isip ko. Nakakatuwa ang ngiti sa labi nya at bigla akong nalungkot dahil alam kong malaki ang posibilidad na hindi na kami magkita uli. May iba syang karelasyon. May nagaantay sa pagbabalik nya. At kelangan kong tanggapin yun. Magkaibigan lang kami. Wala ng iba pa. At ayokong umasa dahil ayokong masaktan. At gusto kong paniwalain ang sarili ko na alam ko ang lugar ko sa buhay nya. Kaibigan. Magkaibigan lang kami.
Malapit nang matapos ang camp. Ilang araw na lang binibilang namin. Masaya ako kasi nakilala ko sya. Malungkot ako kasi kailangan kong kalimutan na sya ang lalaki sa panaginip ko. Kailangan kong tanggapin ang katotohanang hindi magkakaroon ng katuparan ang pangarap kong makasama sya. – habambuhay.
Oo, nakita ko ang sarili kong kasama sya sa pagtanda ko; sa pagabot ng mga pangarap ko. Sa bawat ngiti at luha. Oo, mahal ko na sya. At alam kong ito ang life changing event sa buhay ko. Ang mainlove ako ng totohanan. Ang malaman ko ang ibig sabihin ng pag-ibig at pagmamahal. Kung paano ba talaga ang magmahal. Siguro, hindi pa ganun kalalim ang nararamdaman ko pero ayoko ng palawigin pa. Baka mas masaktan lang ako. Ayokong lumusong sa kumunoy. At wala akong karapatan.
Naisip ko, nakilala ko ang taong mamahalin ko sa maling panahon. Nakilala ko ang lalaking alam kong handa kong paglingkuran. Yung taong alam kong kaya kong talikuran ang lahat para sa kanya pero bakit bas a maling panahon? Bakit ba may pero pa? Sadyang mapagbiro ang tadhana pero sabi ko sa sarili, kung kami, kami talaga! Ayoko kasing makasira ng relasyon. Kung ako ang gusto nya. Ayusin nya lahat ng problema.
Huling Gabi. Magkakuwentuhan kami. Kung pwede nga lang hindi na matapos ang gabi. Puro Oo lang ang sinasagot ko sa kanya, gusto ko kasing matandaan ang lahat. Mata, ngiti, kilos at amoy nya. Gusto kong baunin ang pakiramdam ng niyayakap nya ako at kung paano sya maglambing. Gusto kong isiping matatapos na ang isang magandang panaginip. Oo, mahal ko siya kaya handa akong pakawalan sya.
Ilang tula at ilang kuwento na ba ang nagawa ko dahil sa kanya? “hopeless romantic” yan ang tawag nila sa akin. Hindi ko naman kasi maaring ipagkaila eh. Sobrang nabaliw ako sa atensyong binibigay nya at masasabi kong nalulong ako sa mga yakap at halik nya. Masarap pala talaga ang di tama. Hindi naman maling magmahal. Sadyang hindi lang tama ang panahon at oras naming dalawa.
Naghiwalay kami kung san kami unang nagkita. Gustuhin ko mang lumingon alam kong hindi dapat. Dapat ko nang tapusin ang kahibangan ko. Kailangan kong mabuhay sa reyalidad. Kung talagang para kami sa isa’t isa, tadhana na ang bahala.

---------------------------------------------------